Mijn vader

Leven is als de snaren van een instrument. Niet te strak, maar ook weer niet te los.




Ik ben in een zeer beschermde omgeving opgegroeid met een typische rolverdeling. Mijn moeder was thuis voor haar eigen kinderen en mijn vader werkte in zijn eigen zaak. Echter, om gezondheidsredenen moest hij de zaak verkopen en kwam in dienst van de zaak. 


Op 18 april 1984 veranderde mijn leven enorm, toen ik 's-morgens van mijn moeder te horen kreeg, dat mijn die nacht plotseling overleden was. Ik was 13 jaar, bijna 14 jaar oud. Mijn jongere broertje was 10 jaar oud.


Het was de woensdag voor Pasen, toen dat gebeurde. 


De vader, die alles kon, de vader, die vaak met mij schaakte, de vader, die handig was met het maken van dingen. 






Die vader was er plotseling niet meer. Mijn oudere zussen en broer woonden ver weg, waarvan er twee in het buitenland. Mijn oudste zus woonde destijds in Amerika en een andere zus woonde in België. Alles moest geregeld worden. 


Die dag is als een roes voorbij gegaan, tenminste wat ik mij er van herinneren kan. 


Vlagen van herinneringen van die periode komen nu weer boven, nu ik er 28 jaar later over schrijf. Ik kan mij nog goed herinneren, dat ik de avond ervoor nog aan het buiten spelen was en ik mijn vader aan de grote tafel in de woonkamer achter een elektronisch schaakbord zat te schaken. Toen ik naar binnen geroepen werd om te gaan slapen, zat mijn vader nog steeds te schaken. "Welterusten, jongen", waren de laatste woorden, die mijn vader tegen mij zei. "Welterusten, papa, slaap lekker", waren de laatste woorden, die ik tegen mijn vader zei. De volgende dag kwam mijn moeder naar boven om mij te vertellen, dat papa overleden was. 


Wat er die woensdag verder gebeurd is, daar kan ik mij verder weinig van herinneren. Ik weet nog wel dat ik die dag een aantal keren heb zitten huilen, ook bij het slapen gaan. Degene, die mij bij het slapen gaan troosten kwam, was de vriendin van mijn oudere broer. 




Op de dag voor de crematie hebben wij toen als familie in het uitvaartcentrum, waar mijn vader opgebaard lag, afscheid van hem genomen. 


Ik kan mij weinig van de crematieplechtigheid herinneren, maar ik weet nog wel dat de grote zaal van het crematorium helemaal vol zat. Omdat mijn een bekend persoon in zijn geboorteplaats was en jarenlang een eigen zaak had, was de belangstelling zelfs zo groot om afscheid te nemen, dat zelfs mensen buiten de zaal moesten blijven staan, zo vertelde mijn moeder later. 


Omdat ik van nature al een stille jongen was, trok ik mijn mond destijds ook niet open om over het verlies van mijn vader te praten. Ik heb toen over rouwverwerking ook nooit gesprekken in groepsverband gehad.


In de jaren, die volgden, werd het gemis steeds groter en groter. Pas toen ik volwassen was, ben ik het pas een plek gaan geven. Ik heb al die jaren het gewoon weggestopt. Waarom weet ik niet. Als ik over mijn vader praat, weet ik dat ik vol schiet, omdat ik hem gewoon nog steeds elke dag mis.


Ik ga er sinds een paar jaar beter mee om dan vroeger, maar ik heb het er soms nog moeilijk mee. Zeker op de dagen, die voor mij belangrijk zijn: zijn verjaardag op 24 december en 18 april, zijn sterfdag.








Ik weet dat hij altijd dicht bij mij is en altijd zal blijven. Als ik vanavond thuis ben, zal ik een kaarsje voor hem aansteken.


©CH

Reacties

Populaire berichten