Dank je wel



Zoals elke dag krijg ik in mijn mailbox een positieve mailbericht van de website voorpositiviteit.nl. Vandaag was het thema "Pluk de dag".

Dit blog is het tweede deel in het thema 10 dagen schrijven. 

Ik had vanmorgen vroeg de titel van dit blog al in mijn hoofd zitten.



Ik heb nl. een reistijd van gemiddeld 3 kwartier. Dus heb ik tijd om na te denken over bijvoorbeeld iets wat ik lees of hoor. 

Wat ik nog steeds te weinig bij mij zelf doe, is mijzelf waarderen. De reden daarvoor is, dat ik (bijna) altijd voor anderen klaar sta. Zo zit ik éénmaal in elkaar. Dat kan ik niet veranderen. Wat ik wél veranderen en verbeteren kan, is mijzelf meer waarderen.



Ik ben sinds april 2012 bezig om met mijn loopbaanplanning op een andere manier om te gaan. Daarbij had ik écht tot twee weken geleden niet in de gaten, dat dat ik al een doel bereikt had, wat ik met mijn loopbaancoach in mei 2012 afgesproken had. 



"Je mag trots zijn op jezelf", zei mijn loopbaancoach. Zulke woorden raken mij dan direct, omdat ik niet iemand ben, die op de voorgrond treed om mijn trots te laten zien of te laten merken. Ik blijf liever met twee benen op de achtergrond staan. Als ik (computer)testen maak, komt in 99,99% naar voren, dat ik een introvert persoon ben. Dat klopt als een bus.

De afgelopen 3 jaar heb ik door het volgen van cursussen (zowel voor mijn werk als voor thuis) geleerd om mij beter te laten presenteren, beter om te gaan met emotie en om anderen te stimuleren om dingen anders, beter en slimmer te doen. 


In het zelfde artikel wordt ook gesproken over het koesteren van momenten.

Ik koester elke keer het moment, als ik bij mijn moeder op bezoek ben. Sinds zij op 8 mei 2012 ziek geworden, gaat het wel beter. Als de buurvrouw niet op 8 mei 2012 zo oplettend geweest was, dan had het veel erger kunnen aflopen. Mijn moeder kan gelukkig weer normaal lopen en praten. Alleen haar denkvermogen is en wordt nooit meer beter. 

Mijn moeder zal nooit meer de moeder worden die ik kende, voordat mijn moeder ziek werd. Mijn moeder wordt liefdevol verzorgd en met respect door het personeel van het revalidatiecentrum behandeld.




Sinds ik een relatie heb, geniet ik meer en meer van het leven. Ook word ik door mijn vrouw en mijn gezin geaccepteerd zoals ik ben. Dat is ook nog steeds het geval sinds ik weet dat ik een lichte vorm van autisme (PDD NOS) heb. Ik ben hen ook dankbaar voor hetgeen zij voor mij in de afgelopen 5 jaar voor mij betekend hebben.

Ik zeg ook daarom heel vaak "Dank je wel" tegen mijn vrouw en kinderen.

Ik sluit daarom ook af met een citaat van Boeddha, dat ik vandaag op Facebook tegen kwam:

Je kunt vele kaarsen aansteken met 1 kaars, 
zonder het leven van deze kaars in te korten. 
Geluk neemt nooit af als je het deelt. 

Reacties

Antoinette zei…
Ik vind het vaak erg lastig om mezelf te waarderen. maar ja, wat je niet hebt kun je ook niet uitdelen, dus ik werk er aan

Populaire berichten