Neem de tijd


Wekelijks krijg ik van Mark Verhees de nieuwsbrief over zijn website.

Aan het einde van de nieuwsbrief stond een verhaal van Eric, die het volgende vertelde en mij enorm in mijn ziel raakte. 

"Neem de tijd" is ook het derde onderwerp in mijn thema 10 dagen schrijven. 


Neem de tijd
Delen betekent ook positieve berichten doorgeven. Onderstaand bericht kreeg ik toegestuurd door Eric. Een prachtig verhaal:

Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had juist boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar mama. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende buiten.


We stonden allemaal onder de luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen 'geïrriteerd', omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid. Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid, met het inzicht dat de hemel het vuil en de stof van de wereld afspoelt. Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind' - zo zorgeloos spelen in je gedachten. Haar stem was zo mooi toen ze de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.
'Mama, laten we door de regen gaan rennen,' zei ze.
'Wat ?' vroeg mama.
'Laten we door de regen gaan rennen!' herhaalde ze.
'Nee, lieverd. We wachten tot het wat minder wordt' antwoordde mama.

Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde:
'Mama, laten we door de regen gaan rennen.'
'We worden drijfnat als we dat doen,' zei mama.
'Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen' zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.
'Vanmorgen?'
'Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?' Het meisje zei kalmpjes:
'Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: 'Als we hier doorheen geraken samen, komen we door alles heen!'

Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen. We stonden allemaal doodstil. De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg. Mama dacht na over wat ze zou antwoorden.

Dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven. 'Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, wel, dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,' zei mama.

En daar gingen ze. We stonden allemaal te kijken en te glimlachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd. Ze werden drijfnat. Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.


Ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.

Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen... Vergeet daarom niet om 'tijd' te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.

Ik hoop dat je steeds de tijd neemt om door de regen te rennen.

Ik kreeg steeds meer kippenvel en mijn ogen schoten vol, toen ik het verhaal van Eric las. Ook de titel van zijn verhaal: Neem de tijd

Als je mijn blogs (regelmatig) leest, weet je dat mijn moeder ziek is en niet meer beter wordt. Gistermorgen was ik weer bij mijn moeder. Ze zat televisie te kijken. Na een kwartier ging ze naar de keuken. Toen mijn vrouw en ik voorstelde om te gaan wandelen, zei ze dat ze geen tijd had. Ze moest nog een heleboel dingen doen voordat ze om half één ging eten. "Daar is de deur", zei ze resoluut. Omdat mijn vrouw en ik dit al eerder hebben meegemaakt, weten we dat we dan niet konden blijven. Als we gistermorgen langer waren gebleven, zou mijn moeder steeds bozer geworden zijn. 

Als ik bij mijn moeder ben, dan neem ik alle tijd voor mijn moeder. Als ze op de ene dag tegendraads is en de volgende dag heel lief is en direct mee  wandelen gaat, dan accepteer ik de situatie zoals die op dat moment is. 

De reactie van Marielle op "Denk positiever" vat het goed samen:

"Wel herkenbaar, je hebt iets gezegd tegen iemand waar je later spijt van hebt. Eerste gedachte is dan: waarom moest ik dat nou zeggen, waarom heb ik me niet in kunnen houden? Iemand is wellicht gekwetst en je kunt het niet meer terugnemen. Het lijkt dan zo moeilijk om hetgeen gebeurd is te accepteren en te denken ik leer ervan. Maar als je het eenmaal doet ontstaat er zoveel ruimte. Ik realiseer me dan dat foutjes maken niet erg is, sterker nog, je leert er vaak veel van over jezelf. En uiteindelijk gaat het daar om volgens mij."

Op Facebook kwam ik onderstaande twee uitspraken tegen:

Vreugde komt niet door dingen te bezitten 
maar door een wijs en liefdevol hart. 
(Boeddha)

Heb lief op een manier dat de persoon 
die je liefhebt zich vrij voelt. 
(Thich Nhat Hanh)



Als ik 's-avonds in bed lig, neem ik altijd 3 minuten de tijd om de hele dag door te nemen. De 3 minuten is een Mindfullness-oefening om je tot rust te brengen. Mij geeft het de rust om in slaap te vallen, omdat mijn hoofd dan 'leeg' begint te raken. 

Als ik de volgende dag opsta, neem ik weer 3 minuten de tijd om de dag op te starten. Mijn hoofd is dan nog leeg om de rest van de dag weer de informatie op te slaan, die ik die dag binnen krijg. Ik vergelijk het met een computer, die dagelijks opgestart wordt en 's-avonds in de slaapstand gezet wordt. 


Het gezegde "Haastige spoed is zelden goed" hanteer ik heel vaak, omdat ik voor dingen of mensen altijd de tijd neem. Als bijvoorbeeld de trein voor mijn neus wegrijdt, weet ik dat ik de tijd genomen heb om de volgende trein te halen. Ik ga dan op een bank zitten. Ik neem gewoon de tijd om naar andere mensen te kijken, die hun best doen om hun trein te halen. 

Reacties

Aline zei…
Mooi verhaal. Kinderen spreken zo de waarheid!

Populaire berichten