Zo maar even een dag


Vanmorgen liep ik naar het treinstation in mijn woonplaats. Omdat er door geplande werkzaamheden geen treinen rijden, zijn er vervangende bussen ingezet, die de passagiers naar het volgende station brengen.

Wat mij verbaasde was, dat de spoorbomen dicht waren. Ik dacht in eerste instantie, dat er een werktrein zou gaan passeren, maar dat was niet het geval. De spoorbomen bleven langer dicht dan normaal. Zelfs zo lang, dat uit auto's passagiers stapten om de spoorbomen met de hand naar boven te duwen, zodat de auto het spoor kon passeren. De eerste vervangende bus kon ook het spoor niet passeren en moest omdraaien om naar het volgende station te rijden.

Iemand anders had de spoorwegpolitie gebeld met de vraag of de spoorbomen weer geopend konden worden. "Er is iemand onderweg", zei een andere wachtende passagiers. Tien minuten later kwam inderdaad een man met een veiligheidsvest kijken wat er aan de hand was. Hij liep naar het spoor, bekeek het, raapte iets op en tikte tegen het spoor aan. Warempel, de spoorbomen gingen weer omhoog en het verkeer kan weer probleemloos de spoorwegovergang passeren. "Probleem opgelost. Het was een muntje van 5 eurocent, dat op de rails lag, dat door baldadigheid op het spoor gelegd is.", zei de man. Ondertussen had de bus zijn rondje gereden en de passagiers (waaronder ik) konden instappen.

Met flinke snelheid reed de bus naar het station, vanaf waar weer de treinen reden. Een half uur later zat ik op mijn werk. Omdat ik momenteel op één afdeling tussen twee onderafdelingen een soort vliegende keeper ben, kan het zijn, dat ik tijdens de ochtend op de ene onderafdeling en 's middags op de andere onderafdeling zit, terwijl het een dag later weer heel anders kan zijn door de hoeveelheid werk, dat verdeeld moet worden.

Vandaag is de verhouding 80%-20% tussen de twee onderafdelingen. Pas halverwege de middag kan ik pas naar de ander onderafdeling gaan. Ondertussen krijg ik per mail bericht, dat een geplande afspraak, die voor morgenmiddag in de agenda staat, niet doorgaat. Al het werk, dat ik deze week extra gedaan heb, levert nu een niet-geplande vrije middag op.

Om 17.00 uur vind ik het werken voor vandaag wel genoeg en ga naar huis. Op de terugweg naar huis zijn er geen spoorbomen, die spontaan dicht gaan of er is geen chauffeur van de bus, die de weg naar het station kwijt is (ook al heeft hij een navigatiesysteem in de bus zitten).

Op donderdag is het altijd makkelijk koken, omdat er door gezinsleden in het huis de hele dag gewerkt is of dat er 's-avonds nog gewerkt moet worden. De diepvriespizza's uit de supermarkt zijn altijd handig als je snel iets wilt koken, maar je hebt geen tijd of geen zin om te koken.

Na het eten kijk ik bijna altijd naar de TV, maar als er niets op TV is, dan wordt de radio soms aangezet om te luisteren. Meestal wordt tussen 22.30 en 23.00 uur de vaatwasser uitgeruimd als die klaar is met het schoonmaken van de borden, bekers en bestek. Vervolgens laat ik de hond nog even uit en als ik dan terug ben, dan kan het nachtslot op de deur.

De volgende ochtend gaat het lampje van de wekker weer om 05.30 uur weer aan voor weer zo maar een dag....

Reacties

Roos zei…
Irritant, van die spoorbomen. Dat het door een geldstuk kwam is dan wel heel verrassend.
Leuk om zo jou dag te lezen.
Ik heb me aangemeld als meelezer.
aspergeradd zei…
Bijzonder inderdaad dat het door zo'n muntstukje kan komen. Opvallend dat het dan meteen baldadigheid heet. Kan deze er niet toevallig op gevallen zijn?

Populaire berichten