Mijn vader en ik


I'm nowhere as tough as my father. I really think that I am more open to change than he was.

Een tijdje geleden kwam ik bovengenoemde Engelse quote tegen.

Dat zette mij aan het denken om over mijn vader te schrijven.

Vandaag zou mijn vader 88 jaar geworden zijn.

Omdat hij plotseling overleed en ik pas 13 jaar oud was, veranderde het opgroeien met een vader van de ene dag in de andere dag opgroeien zonder vader. Ik herinner mij hem als een lieve en zorgzame vader, die niet alleen voor zijn gezin altijd klaar stond, maar ook voor zijn broers, zwagers en (schoon)zussen.

27 Jaar later mis ik hem nog steeds elke dag.



Doordat ik sinds een aantal jaren bewuster ben gaan (na)denken over mijn leven zonder vader, heeft het gemis van een vader een plek gekregen. En dat maakt mij bij dat gemis nu ook geestelijk sterker, maar er blijven momenten, dat ik het toch even moeilijk heb.

De Nederlandse zanger Stef Bos schreef lang geleden een liedje over zijn eigen vader:

Papa

Ik heb dezelfde ogen
En ik krijg jouw trekken om mijn mond
Vroeger was ik driftig
Vroeger was jij driftig
Maar we hebben onze rust gevonden
En we zitten naast elkaar
En we zeggen niet zoveel
Voor alles wat jij doet
Heb ik hetzelfde ritueel
Papa
Ik lijk steeds meer op jou

Ik heb dezelfde handen
En ik krijg jouw rimpels in mijn huid
Jij hebt jouw ideeën
Ik heb mijn ideeën
En we zwerven in gedachten
Maar we komen altijd thuis
De waarheid die je zocht
En die je nooit hebt gevonden
Ik zoek haar ook
En tevergeefs
Zolang ik leef
Want papa, ik lijk steeds meer op jou

Vroeger kon je steng zijn
En ik heb je soms gehaat
Maar jouw woorden
Ze liggen op mijn lippen
En ik praat nu
Zoals jij vroeger praatte
Ik heb een goddeloos geloof
En ik hou van elke vrouw
En misschien ben ik geworden
Wat jij helemaal niet wou
Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

Jij gelooft in God
Dus jij gaat naar de hemel
En ik geloof in niks
Dus we komen elkaar na de dood
Na de dood nooit meer tegen
Maar papa
Ik hou steeds meer van jou

Reacties

Populaire berichten