Dagelijks omgaan met PDD NOS

In eerdere verhalen op deze website heb ik al geschreven, dat ik een lichte vorm van autisme (PDD NOS) heb.

Sindsdien zijn er dagen bij, dat het heel goed gaat, maar er zitten ook dagen tussen, dat het wat minder goed of slecht gaat.

Wat ik tot nu niet of nauwelijks gedaan heb, is dat ik op de dagen, dat het minder goed of slecht gaat, de frustratie of boosheid op te schrijven in plaats van in mijn leefomgeving af te reageren.



Wat ik altijd doe of probeer te doen, is in mijzelf geloven. Ik ga niet meer, zoals voor 2007, snel opgeven of dingen bewust aan anderen overlaten. Ik vond het toen blijkbaar makkelijk, dat dingen voor mij gedaan werden. Als mijn partner nu wat overkomt, moet ik het toch allemaal zelf doen en niet meer aan anderen dingen overlaten. Volgens dat oude patroon van voor 2007 wil ik als persoon niet meer zo zijn.




Waar ik nog steeds moeite mee heb, is dat ik hulp kan inroepen, als ik er niet uitkom of ik ergens mee zit. Ik ben de laatste vijf jaar wel geestelijk veel sterker geworden. Waar het gevaar op de loer ligt, is dat ik terugval in oude gewoontes (bijvoorbeeld dingen beloven te doen, maar vervolgens of steeds uitstellen of helemaal niet doen). Terugvallen in oude patronen wil ik niet meer.









Waar ik een hekel aan heb, is onzekerheid. Het maakt(e) mij zelf onzeker. Het gaf mij in het verleden weinig zelfvertrouwen. Dat resulteerde in het geloven wat andere mensen zeiden wat goed voor mij was. Meer durven loslaten en veranderen is één van mijn dingen, die ik in 2012 en verder wil oppakken. Ik weet dat ik heel veel dingen wel zelf kan doen, maar af en toe heb ik even een extra zetje nodig in de goede richting. Degenen, die dat zetje geven, zijn zowel professionals, die er voor geleerd hebben, maar ook dierbare mensen in mijn directe leefomgeving. Ik ben deze personen ook zeer dankbaar wat ze voor mij nu betekenen.






Het is vaak nog chaos in mijn hoofd, waardoor ik het overzicht op dat moment kwijt ben. Dan kan ik in lichte paniek raken. Of de 'spanningsmeter' in mijn lichaam gaat dan bij zo'n aanval van goed (groen) naar minder goed (oranje) of naar slecht (rood).
Wat binnenkort onderzocht gaat worden, is waarom ik in zulke situaties af kan reageren op anderen.




Ik ben langere tijd al op de goede weg ben, maar ben nog niet op het punt, waar ik zijn wil:

in jezelf vertrouwen hebben,
in jezelf blijven geloven en
durven loslaten en veranderen

Reacties

Kati zei…
Ik hoop dat je meer gaat schrijven over wat er in je hoofd omgaat. Dat vind ik persoonlijk erg belangrijk. :)
Daan (Dan) zei…
mooi, en sterkte met je proces...
:-)
Anoniem zei…
Ik wil hulp maar weet niet waar te beginnen. Heb in het verleden al beel hulpverleners bezocht.
Beste Anoniem, begin opnieuw bij je eigen huisarts, die je dan naar de juiste hulpverlener verwijst.

Populaire berichten