Ik ben goed, precies zoals ik ben

De titel is een inspiratiebron, waar ik het over wil gaan hebben.

Het is een moeilijk onderwerp voor mij, omdat ik nog steeds momenten van onzekerheid heb. Het  niet meer onzeker zijn is al verbeterd. Dat wil zeggen, dat ik steeds beter voor mijzelf opkom, maar nog lang niet genoeg.


Ik werkte bij een verzekeringsmaatschappij op een afdeling. Ik kreeg een riant salaris voor de werkzaamheden, die ik uitvoerde.


Toen ik vijf jaar geleden mijn vrouw voor het eerst ontmoette, was zij degene, die mij meer zelfvertrouwen gaf tot dan toe ik zelf dacht te hebben.


Zij zag wel in, dat ik veel meer in mijn mars had, dat hetgeen ik tot dan toe op mijn werk deed.






Voor mijn werk wist ik wat mijn sterke en zwakke eigenschappen waren. Mijn leidinggevende van  destijds deed doen voorkomen, dat ik niet verder hoefde te studeren en dat deze taken het hoogst haalbare waren. Op enig moment begon ik daar zelf ook in te geloven. Ik wist dat ik goed was bij het uitvoeren van deze taken, precies zoals ik was.


Geluk bij een ongeluk was dat er 4 jaar geleden een reorganisatie aangekondigd werd, dat er slimmer en sneller gewerkt kon worden. De reorganisatie had ook consequenties voor mijn baan. 90 procent van mijn taken viel aan het einde van dat jaar weg. Meer dan de helft van het personeel moest weg. 






Ik kon nog net voor de economische crisis aan een nieuwe baan beginnen. Mijn nieuwe directeur zag wél in dat ik goed in nieuwe taken kon gaan worden. Hij was tevreden over hetgeen ik dagelijks uitvoerde. Alleen de economische crisis gooide roet in het eten.


Door die economische crisis werd ik noodgedwongen nog een aantal keren van werkgever te wisselen tot september 2010. Ik werk sindsdien bij een werkgever, die gelukkig ook nog steeds in mij gelooft en ook ziet waarin ik goed in ben. Omdat ik nog steeds via een uitzendbureau bij die werkgever werk, is het nog steeds een onzekere tijd. 






Sinds 2010 weet ik dat ik een lichte vorm van autisme heb. Vanaf de eerste dag, dat ik weet dat ik autisme heb, heb ik het geaccepteerd. Met behulp van mijn vrouw, mijn steun en toeverlaat, en dankzij de professionele hulp, die ik nog steeds heb, ben ik het autisme steeds beter een plek gaan geven. 


Door meer vertrouwen in mijzelf (sinds ik mijn vrouw ken) en o.a. een cursus Mindfullness voor volwassenen met Autisme  weet ik dat ik goed ben, precies zoals ik ben. Ik hoop dat ik over 50 jaar ook nog steeds goed ben, precies zoals ik ben en ik hoop dat dat ook voor mijn eigen vrouw geldt.

Reacties

Populaire berichten