Beter met emotie omgaan


De laatste 3 weken zit ik weer in een emotionele achtbaan, waarin ik eigenlijk niet zitten wil

Emotie

Sinds 8 mei 2012 zit ik weer in een emotionele achtbaan, waarin ik eigenlijk niet zitten wil. 
Op die dag is mijn moeder met een virale hersenvliesontsteking in het ziekenhuis opgenomen. In de periode ervoor ging het sinds hele lange tijd met mij gewoon weer goed. Ik zat zowel thuis als op mijn werk lekker in mijn vel. Ook door de Mindfullness-training, die ik dit jaar twee maanden intensief elke week gevolgd had, begon ik hele kleine dingen aan mijzelf te merken, dat het de goede kant opging.
Tot 8 mei 2012....

Rust in mijn hoofd

De rust, die in mijn hoofd aan het komen was, was op 8 mei 2012 in één avond bijna helemaal weg.
In eerdere artikelen heb ik over mijn moeder en ik (deel 1 en deel 2) geschreven. Ook heb ik over mijn onzekerheid geschreven, die ook weer aan terugkomen is.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met mijn vrouw, die sindsdien mij helpt om met name geestelijk sterker te worden. Door de gebeurtenissen van de afgelopen 3 weken werd dat bijna teniet gedaan. Mijn hoofd is op dit moment een emotionele achtbaan.
Mijn familie geeft aan mij ideeën, waarmee ik volgens hen o.a. mijzelf meer rust geven kan en ik mijn moeder ook helpen kan. Hoe goed bedoeld dan ook, het is in mijn hoofd door de gezondheidstoestand van mijn moeder weer een chaos aan het worden, zodat ik informatie, die ik te horen krijg, niet op de juiste manier verwerken kan.
Pas als mijn vrouw dingen net even op een andere manier uitlegt of nog een keer uitlegt, dan iemand van mijn familie dat doet, dan valt pas het kwartje bij mij.

Voor mijzelf opkomen

Tot vijf jaar geleden kwam ik, zoals ik er nu op terugkijk, bijna nooit voor mijzelf op. Sindsdien heeft mijn vrouw mij (met figuurlijk vallen en opstaan) leren inzien, dat ik niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn gezin leer opkomen. 
Ik durf nu ook vaker wel nee te zeggen, maar daar staat tegenover, dat ik ook weer mensen weer helpen wil. Dat doe ik onder andere door dingen gewoon dingen te doen, zoals zij willen dat het gedaan moet worden. Voor mijn werk kan dat niet anders, want zo werken de computersystemen, maar daarbuiten is het vaak net een sirene van een ambulance
" Doe dit, doe dat, doe dit, doe dat ".....
Omdat ik tot vijf jaar geleden zo dingen uitvoerde, was dat de normaalste zaak van de wereld. Tot dat mijn vrouw mij leerde inzien, dat dingen ook op een andere manier konden. Ook met de ideeën, die mijn familie aandraagt, hoe goed bedoeld ook. Alleen er wordt aan mij niet gevraagd hoe ik er over denk. 
Ik weet, dat ik geestelijk sterker geworden ben, maar ik ben nog steeds makkelijk om te praten. Ik neem dingen nog te vaak voor waar aan. Omdat de spons in mijn hoofd met informatie niet op de juiste manier uitgeknepen wordt, komt de informatie vaak bij mij wel binnen, maar kan ik het nog niet verwerken. De spons in mijn hoofd is dan nog bezig om andere informatie te verwerken. Wat in mijn hoofd heel vaak nodig is, is een soort coach
die mij even zegt in welk vakje of op welke plek ik de informatie in mijn hoofd kwijt moet. Daarna kan ik de nieuwe informatie gaan verwerken. 

Coaching

Omdat het in mijn hoofd een chaos aan het worden was, wilde ik ook de professionele hulp tijdelijk stopzetten, omdat ik dacht, dat de opdracht, die ik had om uit te voeren, net even te veel werd om er nog bij te doen. Ik wilde zoveel mogelijk aandacht besteden aan mijn moeder, maar het is mijn vrouw geweest, die dat beter ingezien heeft, dan ikzelf. De professionele hulp is er juist voor bedoeld, dat ik de rust in mijn hoofd blijf houden, die ik samen met mijn vrouw de afgelopen vijf jaar opgebouwd had. 
Binnenkort pak ik die professionele handschoen weer op en ga weer met volle kracht weer vooruit door vaker nee te zeggen en beter en wellicht anders na te denken over hetgeen tegen mij gezegd wordt.
Het ingeslagen pad, dat ik sinds vijf jaar met mijn vrouw bewandel, ga ik de rest van mijn leven niet meer verlaten. Degenen, die dat ook willen, nodig ik dan ook uit om dat te doen. Je bent vrij om te staan en te gaan waar je zelf bent of naar naar toe gaat.

Reacties

Populaire berichten