Mijn moeder en ik


Mijn moeder en ik

Als er wat met mijn moeder gebeurd, wat moet ik doen? 

Klaar staan

8 mei 2012 werd ik door mijn jongere broer gebeld, die op dat moment op de afdeling Spoedeisende Hulp was. 'Mama is in het ziekenhuis opgenomen. Ze is in verwarde toestand met hoge koorts met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Wat er precies aan de hand is, weten ze niet, dat zijn ze nu aan het onderzoeken.', zo klonk het eerste bericht vanuit ziekenhuis. 'Moet ik direct komen?', vroeg ik. 'Nog niet, omdat ze nog niet weten wat het is', was het antwoord.
De uren kropen voor mijn gevoel voorbij. Ik werd er onrustig door. Gelukkig ving mijn vrouw mij op door mij gerust te stellen, dat ze in goede handen van het ziekenhuis was. In de tijd, dat ik zat te wachten op een telefoontje vanuit het ziekenhuis werd ik door een zus van mijn moeder gebeld, die ik voor het laatst vijf jaar gesproken had toen ik bij mijn vrouw introk.
In een paar minuten werd ik weer vijf jaar in de tijd teruggezet, omdat ik anders begon te praten, niet uit mijn woorden meer kwam. Waarom weet ik niet, maar het was een hele vervelende ervaring. Het zou een dag duren voordat ik weer meer 'rust' in mijn hoofd kreeg. De dank daarvoor gaat volledig naar mijn vrouw, die ervoor gezorgd heeft, dat er meer 'rust' in mijn hoofd kwam.
Tegen tien uur kwam het verlossende telefoontje, dat er geen sprake was van een tia (een kortdurende verstopping in een bloedvat in de hersenen) en verlammingsverschijnselen. De arts vermoedde, dat er sprake was van een meningitis, een hersenvliesontsteking. Alleen ze konden aan de CT-scan niet zien of er sprake was van een virale of bacteriële hersenvliesontsteking, die aan de linkerkant van de hersenhelft zat. Daar zit ook het spraakgedeelte, waardoor mijn moeder niet in staat was en is om te praten.
Op woensdagmorgen kreeg ze (een logisch reactie van het lichaam zelf) een epileptische aanval, waardoor ze diep in slaap kwam te vallen. De neurologe voerde daarna een scan uit om te kijken of er achteruitgang in hersenactiviteit was. Dat bleek gelukkig niet het geval te zijn.Toen ik 's-middags aan kwam, lag ze nog steeds op de Intensive Care. Gelukkig reageerde ze toen op pijnprikkels die de arts. Dat was al een vooruitgang t.o.v. de ochtend.
Ook kwam uitslag van het laboratorium. De arts vertelde, dat het een virale hersenvliesontsteking ging, veroorzaakt door het herpesvirus. 

Hoe nu verder?

We zijn inmiddels een week verder. Mijn moeder gaat met kleine stapjes vooruit. Haar situatie is momenteel stabiel. Ze reageert wel met haar ogen, maar kan nog niet praten. Morgen weten we meer, omdat we dan een gesprek met de artsen hebben.
We hebben al een heleboel vragen klaar liggen om te stellen, want we willen weten waar mijn moeder aan toe is en wat de prognose is. De reden daarvoor is, dat er weer nieuwe testen afgenomen zijn, die door het laboratorium onderzocht worden. 
We hopen, dat ze door veel rust en goede medische verzorging er weer boven op zal komen.

Reacties

Populaire berichten