Loslaten

Op 1 januari 2012 begon de Flow-minikalender met "Elke dag een klein beetje Flow". Daarna is er elke dag een inzicht, een spreuk of een fijne tip t/m 31 december 2012.


De kalendertekst van 16 juli 2012:


Loslaten begint met je
te realiseren dát je iets
beter los kunt laten. Als je
je verzet tegen iets naars
opgeeft, creëer je ruimte in
je geest en ontspanning
van je lichaam



Ik heb de afgelopen 5 jaar heel veel dingen en gebeurtenissen uit mijn hele leven durven loslaten. Én er zullen vast nog wel gebeurtenissen of dingen komen, die ik tot dat moment niet durfde los te laten. Welke dat zijn, weet ik niet. Dat kan alleen maar de toekomst mij leren.


In 2008 gaf een outplacementcoach (er vond een reorganisatie bij mijn toenmalige werkgever plaats) mij twee hele wijze opdrachten mee: plan 1 of 2 x per jaar voor jezelf in met de vraag of je op je werk nog wel lekker in je vel zit en of het werk, wat je doet, voor jouzelf nog voldoende uitdaging biedt, dat je dagelijks met plezier naar je werk gaat. Daar had ze één woord voor: loopbaanplanning.

Sindsdien maak ik inderdaad 1 tot 2 x per jaar voor mijzelf die opdrachten. Momenteel werk ik vanaf 2010 nog steeds met veel plezier bij een werkgever, die die mogelijkheid wel kent,maar ik kan er geen gebruik van maken, omdat ik niet in dienst ben van mijn werkgever. Ik werk er via een externe opdrachtgever. 

Gelukkig denkt de nieuwe externe opdrachtgever al vanaf het eerste moment, dat ik voor hen werk, met mij mee. 


Toen mijn moeder op 8 mei 2012 ernstig ziek werd, had mijn vrouw verwacht dat ik door mijn autisme het geestelijk niet zou trekken. Zeker toen mijn moeder op een dag in het revalidatiecentrum op de oude afdeling tegen mij hele vervelende dingen zei en zelf niet wist dat ze dat tegen mij zei. 

In eerste anderhalve week van haar ziekte had ik het wel soms moeilijk mee, maar omdat ze in goede handen van het ziekenhuis was en later en nu in handen van het revalidatiecentrum is, heb ik geaccepteerd, dat ze niet meer de "oude" vertrouwde moeder zal worden, zoals ze op mijn verjaardag (3 dagen voor 8 mei 2012 was ik jarig) zat en ons de oren van het hoofd kletste.

Ik heb vanaf het moment, dat ze overgeplaatst werd naar een ander afdeling, al geaccepteerd, dat ze nooit meer in haar eigen huis gaat wonen. Helaas denken andere familieleden er nog anders over, maar dat is hun manier van denken. Uiteindelijk zijn mijn jongere broer en ik degene, die voor mijn moeder beslissen waar ze definitief gaat wonen. 

Door zulke ingrijpende gebeurtenissen, zoals de ziekte van mijn moeder, weet ik dat ik alleen maar sterker zal worden als ik het loslaat en daarmee ruimte en rust in mijn (soms chaotische) hoofd creëer...... 

Reacties

Kati zei…
Ik had idd gedacht dat je t er moeilijker mee zou hebben. Je verwerkt t beter dan ik dacht en daar ben ik heel blij mee, vooral voor jou. :)

Populaire berichten