Dank je wel

Wees dankbaar is het 7e thema van Happy Challenge.

Dank je wel Google, dat je vandaag Guus Flater in het zonnetje gezet hebt.


Zo, de vrolijke noot over dankbaar zijn is gezet.

Al heel vroeg vanmorgen liet ik aan Marieke al weten, dat deze 7e Happy Challenge een hersenkraker voor mij zou gaan worden. En het is een emotionele hersenkraker geworden.

Onderstaande uitspraak is heel treffend voor mijzelf:


Twee weken en 3 dagen voordat ik 14 jaar oud werd, overleed mijn vader in 1984 op de woensdag voor Pasen aan een acute hartstilstand op 60e jarige leeftijd. Ik zat in de tweede klas van de MAVO en had zelf al Paasvakantie. Mijn jongere broer zat nog op de lagere school en zou die vrijdag Paasvakantie krijgen. Het beeld, dat mijn moeder samen met mijn broer naar boven kwamen om te vertellen dat pappa overleden was, staat bij mij nog steeds op mijn netvlies gebrand als ik aan dat moment denk, zoals nu bij het schrijven van dit blog.

Dit jaar is het 30 jaar geleden, dat hij overleed en ik mis hem nog steeds elke dag. Heel lang heb ik door mijn onzekerheid het geen plek durven geven, maar uiteindelijk heb ik het definitief een plek kunnen geven, toen ik 7 jaar geleden mijn vrouw leerde kennen.

Ik ben mijn vader ook heel dankbaar wat hij voor ons gezin heeft betekend. Ik ben ook zeer zuinig op dingen, die ik van mijn vader geërfd heb en voor mij een grote emotionele waarde hebben en ik ben bezig om bepaalde herinneringen nog verder waarde te gaan geven. Ik ga er in ieder geval voor om dat doel te bereiken. Het wordt een hele grote uitdaging, maar als het lukt, dan zou mijn vader, hem kennende, heel trots geweest zijn als hij nu nog geleefd had.

Aan wie ik ook heel veel dank verschuldigd ben, is mijn eigen vrouw, die mij onder andere heeft leren inzien, dat je niet voor elke verjaardag van een familielid moet komen opdraven. Ook heeft zij mij leren durven inzien, dat ik ook tegengas kan geven en niet altijd ja hoef te zeggen. Dat mijn familie aan de kant van mijn moeder dat van mij niet gewend was, dat ik plotseling niet meer kwam, daar heb ik kort gezegd al 7 jaar even geen boodschap meer aan. Ik heb nl. 7 jaar geleden besloten om niet meer dat éénrichtingsverkeer richting mijn familie te volgen. Tot op de dag van vandaag wordt mij dat verweten. Wie is er nooit op de verjaardag van mijn vrouw en mijn kinderen geweest? 3 x raden. De enigen die mijn vrouw en kinderen wel geaccepteerd zoals ze zijn, zijn mijn eigen twee zussen en zwager.

Dank je wel, mijn lieve vrouw, mijn gezin, mijn twee zussen en zwager, dat je er voor mij altijd bent geweest, bent en zult zijn, want ik weet jullie op mijn blog meelezen.



Reacties

Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Mooi geschreven, Christiaan! :) Wat heb jij een lieve vrouw!
Groetjes, Marieke
Mirte zei…
Inderdaad een andere invulling van de opdracht, maar wel heel persoonlijk en mooi. Het is goed dat je energie steekt in de mensen die er voor jou toe doen. Mijn vader is op dezelfde manier overleden. Het blijft je altijd bij.
Wauw, dat is inderdaad een heel andere invulling, maar echt prachtig. Wat een verdrietig, maar ook mooi verhaal. En wat fijn dat je zo'n lieve vrouw en zoveel lieve mensen om je heen hebt. Liefs, Stella.

Populaire berichten