Wordt jij ook zo moe van alles wat moet?


In mijn mailbox werd mijn aandacht getrokken naar de zin :

Wordt jij ook zo moe van alles wat moet?

In mijn leven is sinds 7 jaar het woord 'moeten' in de loop van deze jaren vervangen door willen of mogen. 

Enige dat je eigenlijk in dit leven moet, is ademen en eten. De rest is eigenlijk een keuze, die je maakt. Tot dat je 18 bent, wordt er voor je door anderen beslist. Naar mate je ouder wordt en nog geen 18 bent, beslis je zelf of je wel of niet "ja en amen" zegt tegen degene, die voor je beslist. 

Ik heb de afgelopen 7 jaar meer geleerd over zelf dingen beslissen, die ik wel of niet kan doen, dan in de 37 jaar ervoor. Ik vond het heel lang, toen ik allang volwassen was, makkelijk, dat er voor mij dingen beslist werden en ook gedaan werden. Mijn vrouw heeft mij 7 jaar geleden die spiegel voorgehouden en mij in die 7 jaar geleerd ook zelf dingen te regelen, te doen en uit te voeren. Een storend element op dat vlak is mijn autisme, waarvan ikzelf pas 4 jaar weet dat ik het heb. Dus ja, er worden nog steeds dingen voor mij beslist, maar ik leer zelf wel hoe ik iets de volgende keer anders of beter kan doen. En daar is niets "moeten" bij aanwezig. 
Ook op het gebied van wetgeving denkt men in Den Haag en in Europa: het moet zo, het moet sus en anders niet. Tot dan men er door de praktijk achter komt, dat een door een achter bureau zittende ambtenaar (en nu scheer ik alle ambtenaren over 1 kam) bedachte maatregel (dat iets anders geregeld moet worden) toch anders uitpakt, dan er bedacht is. 



Een goed voorbeeld is de thuiszorg. 5 jaar geleden moest in onze woonplaats mensen in de thuiszorg ontslagen worden, omdat de toenmalige thuiszorgconstructie door Den Haag te duur werd bevonden en moest er bezuinigd worden. De ontslagen mensen werden zelfstandig en ze werden door hun voormalige werkgever ingehuurd. Dat ging 2 jaar goed, tot dat de toenmalige Minister of de Staatssecretaris van Volksgezondheid er achter kwam, dat de goed bedoelde maatregel, die eigenlijk bezuinigingen op had moeten leveren, averechts werkte en alles teruggedraaid werd. 5 jaar later hebben veel van deze mensen gelukkig weer een contract voor onbepaalde tijd bij dezelfde werkgever. 

Nu heeft de regering weer besloten, dat er weer bezuinigd moet worden op de thuiszorg. Dit vergt een inspanningsverplichting vanuit de praktijk. Ik voorspel, dat in 2017 of 2018 weer besloten gaat worden, dat alles weer teruggedraaid gaat worden naar hoe het nu gaat.

En zo kan ik veel voorbeelden ook op andere terreinen bedenken,waarvan er sprake is van "moeten" opgelegd door de overheid. Natuurlijk wordt de Nederlander geacht zich aan de wet te houden. 

Waar er nog steeds aan gewerkt dient te worden, is dat de ambtenaar eigenlijk eerst de plannen overlegt met degenen, die in de praktijk mee werken willen of mogen in plaats van moeten. Als dat goed afgestemd wordt, kweek je meer vertrouwen in je eigen overheid en krijg je als overheid veel meer geregeld dan wanneer je vanaf bovenaf de regel op legt en aangeeft, dat iets volgens de wet moet.

Het is niet een kwestie van moeten, maar willen of mogen. Afgelopen week had ik een flinke verkoudheid waardoor ik minder energie had om 's-avonds dingen te doen, waaronder het strijken van de was. Omdat ik door die verkoudheid de afgelopen dagen niet in "ik-moet-strijken-denken" maar in "ik-mag-strijken-denken" gedacht heb, had ik gisteren bij het starten van het strijken niet de gedachte dat er veel was gestreken moet worden. Het is een kwestie van gewoon doen. Dan zijn ze in het gezin ook weer blij.

Reacties

Populaire berichten