Als de wereld rustig is, ben jij ook rustig
Deze titel staat in een boek "Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt", dat geschreven is door Haemin Sunim, een Noord-Koreaan, waarin hetgeen in de wereld gebeurt door hem beschreven wordt.
In mijn geval gaat zulke dingen met golfbewegingen. De ene keer kan ik mijzelf over iets heel klein dingetje boos maken, dat de rest van het huis er ook last van heeft en de andere keer gaat iets goed, waarvan ik niet verwachtte dat het goed zou gaan. En probeer daar maar eens dagelijks een goede balans in te vinden. Dat is door mijn autisme soms heel lastig.
Door de prikkels van de sociale media (Facebook, Twitter etc) is het voor de één veel makkelijker dan de ander (zoals ikzelf) beter om te gaan met deze prikkels. Ik lees minder boeken, de spanningsboog om tot rust te komen is groter dan voorheen. Waar ik weer naar toe wil groeien in mijn leven is de rust van 7 jaar geleden toen bij mij voor het eerst autisme vastgesteld werd.
O.a. de boeken van Haemin Sunim en Marja Boxhoorn, waar ik net in begonnen ben, geven mij weer de benodige handvatten om de rust in mijzelf weer terug te krijgen. Aan het woord moeten heb ik een hekel.
Het woord "moeten" kwam tijdens een verjaardag weer eens aan de orde. Toen ik samen met mijn vrouw op het punt stonden om weggebracht te worden, werd door een schoonzus tussen neus en lippen door gezegd, dat ik erg gemist werd op de jaarlijkse familiedag. "Dus je komt weer?" werd er gevraagd. Ik heb wijselijk mijn mond gehouden. Waar ik een hekel aan heb, dat je aanwezig wordt geacht bij de jaarlijkse familiedag. Het komt doordat ik tot 10 jaar geleden altijd naar de familiedag kwam. Sinds 10 jaar kom ik dus niet meer, omdat ik rekening hou met mijn gezin. Dat wordt mij niet dank afgenomen. Omdat het tijdens de laatste verjaardag zo dwingend gevraagd werd, kwam het bij mij binnen als "ik moet naar de familiedag,omdat het aan mij gevraagd is". Dus ga ik naar de volgende familiedag niet, omdat ik dan eerst alles moet gaan uitleggen waarom ik de laatste 10 jaar niet geweest bent. En aan dat uitleggen heb ik geen behoefte en geen zin in.
Het niet hoeven gaan, betekent op de familiedag dus ook rust in mijn hoofd en dus ook rust voor mijn omgeving waarin ik leef.
Door de prikkels van de sociale media (Facebook, Twitter etc) is het voor de één veel makkelijker dan de ander (zoals ikzelf) beter om te gaan met deze prikkels. Ik lees minder boeken, de spanningsboog om tot rust te komen is groter dan voorheen. Waar ik weer naar toe wil groeien in mijn leven is de rust van 7 jaar geleden toen bij mij voor het eerst autisme vastgesteld werd.
O.a. de boeken van Haemin Sunim en Marja Boxhoorn, waar ik net in begonnen ben, geven mij weer de benodige handvatten om de rust in mijzelf weer terug te krijgen. Aan het woord moeten heb ik een hekel.
Het woord "moeten" kwam tijdens een verjaardag weer eens aan de orde. Toen ik samen met mijn vrouw op het punt stonden om weggebracht te worden, werd door een schoonzus tussen neus en lippen door gezegd, dat ik erg gemist werd op de jaarlijkse familiedag. "Dus je komt weer?" werd er gevraagd. Ik heb wijselijk mijn mond gehouden. Waar ik een hekel aan heb, dat je aanwezig wordt geacht bij de jaarlijkse familiedag. Het komt doordat ik tot 10 jaar geleden altijd naar de familiedag kwam. Sinds 10 jaar kom ik dus niet meer, omdat ik rekening hou met mijn gezin. Dat wordt mij niet dank afgenomen. Omdat het tijdens de laatste verjaardag zo dwingend gevraagd werd, kwam het bij mij binnen als "ik moet naar de familiedag,omdat het aan mij gevraagd is". Dus ga ik naar de volgende familiedag niet, omdat ik dan eerst alles moet gaan uitleggen waarom ik de laatste 10 jaar niet geweest bent. En aan dat uitleggen heb ik geen behoefte en geen zin in.
Het niet hoeven gaan, betekent op de familiedag dus ook rust in mijn hoofd en dus ook rust voor mijn omgeving waarin ik leef.
Reacties