Wel of geen acceptatie van een beperking bij autisme



Vandaag had ik een gesprek met mijn professionele hulpverlener over o.a. het accepteren van een beperking, die ik volgens de hulpverlener heb. Het leidde tot een stevige discussie over het wel of niet accepteren van deze beperking.

Het komt er op neer, dat ik volgens de hulpverlener nog steeds niet geaccepteerd heb dat ik door mijn autisme (een lichte vorm van PDD NOS) in sommige situaties de controle niet over mijzelf heb en niet weet wat ik op dat moment moet doen en dat dat voor de rest van mijn leven een beperking zal zijn.

Ik zal je een voorbeeld geven.

Stel, dat ik aan het klussen ben en er lukt iets even niet, dan kan ik op een vervelende manier reageren. Dat is voor mijn omgeving (iemand helpt mij met het klussen) niet leuk om te horen. Ik weet dat ik in zulke situaties kalm zou moeten blijven. De oplossing volgens mijn hulpverlener is dat heel simpel. Ik zou dus zulke dingen, zoals klussen, niet meer kunnen doen, omdat ik het emotie-probleem niet onder controle krijg en ook niet zal krijgen.
  
Dus zou ik volgens mijn hulpverlener moeten leren accepteren, dat ik op het gebied van het tonen van emotie een beperking heb.

Als ik die beperking éénmaal geaccepteerd heb, dan zou ik in stressvolle situaties volgens mijn hulpverlener bijvoorbeeld minder boos worden.

Daar ben ik het niet eens, omdat ik juist gevraagd had om een handvat (dus een oplossing van het probleem) waar ik mee verder kan om er voor te zorgen, dat ik mijn emoties beter onder controle krijgen kan.

Het feit dat ik autisme heb, heb ik vanaf de eerste dag dat ik het weet, geaccepteerd. Sindsdien ben ik

het autisme dagelijks een plek aan het geven door o.a. van fouten die ik maak of verkeerde gedane dingen te leren en met mindfulnesstechnieken mijn emoties beter onder controle te krijgen. En heel soms gaat het een dag even minder, maar ik doe mijn best om die mindere dagen zo min mogelijk te laten plaats vinden.

In het tijdschrift Flow (editie 4 van 2012) stond een heel interessant artikel "Laten we wat minder denken".
"Het is mens-eigen: voelen we ons niet fijn, hebben we een probleem, gaan we zitten denken", zo begint het artikel. Verderop in het artikel wordt geschreven: "Met denken kunnen we problemen oplossen. Met denken houden we controle over de wereld. Althans, dat denken we. Maar dat is het 'm nou juist. Die controle is een illusie".

Tegenwoordig lees je heel veel artikelen en zijn er veel (online) cursussen, die "over jezelf nadenken" als onderwerp hebben. Dankzij deze artikelen en cursussen weten we meer over de werking en invloed van denken. Er worden zelfs wetenschappelijke onderzoeken op los gelaten. Mindfullness denken is daar een voorbeeld van. Bij mindfullness denken moet je je gedachten niet zo serieus nemen.



Waar we mensen nog steeds te veel mee bezig zijn, is het automatische dagelijkse denkpatroon. Als bijvoorbeeld een voetbalelftal elke week de wedstrijd verliest, omdat ze tegen betere tegenstanders spelen, dan zakt na elk verlies de moed in de schoenen. Je kunt het automatisch denkpatroon doorbreken, door de voetballers met een positieve denkwijze keer op keer het veld in te sturen. Op enig moment vallen alle positieve puzzelstukjes bijeen en wint het voetbalelftal een wedstrijd. Je zult zien, dat je met een positieve denkwijze op een gegeven moment een automatisch negatief denkpatroon ("We zullen vandaag toch weer verliezen") door breken kan door het probleem daarmee op te lossen.



Als ik mijn denkpatroon, waarin gezegd wordt dat ik door emotie iets niet kan, dan ga ik dat denkpatroon op een positieve manier benaderen en ik zeg dan tegen mijzelf dat ik het emotie-probleem wel oplossen kan.
Voor elk probleem op de wereld is een oplossing. Dit geldt ook voor de problemen, waarvan de oplossing niet tot het gewenste resultaat leidt.

Reacties

Aline zei…
Het is idd heel vreemd dat je op deze manier afhankelijk wordt van je hulpverlener. Het zou goed zijn om tips te krigjen waar je zelf wat mee kan. Overigens komt je verhaal me heel bekend voor, de eerste alinea. Als iets niet lukt worden we allemaal een beetje sjaggerijnig of nijdig.
Kati H zei…
Het kan nog veel vreemder: Deze 'hulpverlener' wil dat hij afhankelijk wordt van mij, zijn vriendin. Ik moet hem de rest van zijn leven blijven sturen. Toen ik zei dat ik dat niet van plan was, omdat hij heel veel dingen zelf kon, of kon leren, vond deze hulpverlener mij niet meer zo 'aardig'. Heel jammer dan, maar ik ben ervaringsdeskundige, met een 15jarige zoon met pdd, en weet waar ik over praat, hij heeft zijn tekst uit boekjes!

Populaire berichten